باب 13 « 1 » حكم اراده يابنده مال برگرفتن اجرت 1825 - ( 1 ) حفص بن غياث گويد : « از امام صادق عليه السلام سؤال كردم : سارقِ مسلمانى درهم يا كالايى نزد يكى از مسلمانان امانت مىگذارد ، آيا آن مال را به وى تحويل دهد ؟ امام عليه السلام فرمود : به وى تحويل نمىدهد . آن‌گاه اگر مىتواند به صاحبش بازگرداند ، اين كار را بكند ؛ در غير اين صورت ، همانند مال گمشده‌اى در اختيار او خواهد بود . بنابر اين آن را به مدت يك سال معرفى مىكند ، پس اگر صاحبش را يافت به وى تحويل مىدهد و اگر صاحبش را نيافت ، آن را صدقه مىدهد . آن‌گاه اگر پس از صدقه دادن صاحبش آمد ، او را در انتخاب پاداش صدقه يا گرفتن غرامت آزاد مىگذارد . اگر پاداش را انتخاب كرد ، پاداش براى اوست و اگر غرامت را برگزيد ، غرامت به وى مىپردازد و پاداش براى امانت‌دار است . » باب 14 تصميم گرفتن اجرت توسط يابنده مال 1826 - ( 1 ) حسين بن يزيد از امام صادق عليه السلام از پدرش عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « يابندهء مال گمشدهء شخصى ، اراده داشت براى آن اجرتى دريافت كند ولى آن مال تلف شد . امير مؤمنان عليه السلام در اين باره فرمود : او ضامن است و اگر اراده بر گرفتن اجرت نداشت و تلف مىشد ، ضامن نبود . »

--> ( 1 ) . باب 11 و 12 به دليل ارتباط با بردگان ترجمه نشد .